Gisteren had ik het enorme geluk om aanwezig te mogen zijn bij de première van Harry Potter en het Vervloekte Kind, en wat een bijzondere theaterervaring was dat. Als je bent opgegroeid met het verhaal van Harry, Ron en Hermelien voelt het bijna nostalgisch om opnieuw die wereld binnen te stappen. Maar wat deze voorstelling zo sterk maakt, is dat het niet alleen voortbouwt op het verleden
Het vertelt vooral een nieuw verhaal, met nieuwe emoties, nieuwe conflicten en een nieuwe generatie. Het verhaal speelt zich ongeveer negentien jaar na de gebeurtenissen uit de oorspronkelijke serie af. De grote oorlog tegen Voldemort ligt achter ons, en de helden van toen zijn nu volwassen. Harry Potter werkt inmiddels bij het Ministerie van Toverkunst, Hermelien heeft daar een belangrijke positie, en ook Ron heeft zijn eigen leven opgebouwd. Ze zijn geen leerlingen meer, maar ouders. En juist dat ouderschap speelt een grote rol in het verhaal.
Wat daarbij meteen opvalt is hoe sterk de originele personages worden neergezet door de cast. Valentijn weet Harry Potter op een hele overtuigende manier tot leven te brengen. Hij speelt Harry niet alleen als de held die we kennen uit het verleden, maar vooral als een vader die soms worstelt met zijn rol, met verwachtingen en met de afstand tot zijn zoon. Die kwetsbaarheid maakt zijn Harry heel menselijk en geloofwaardig, en je voelt dat hij echt in het personage is gedoken.
Ook Hermelien, gespeeld door Carolina Dijkhuizen, is een absoluut hoogtepunt. Ze is geweldig in de rol gekropen en weet de kracht, intelligentie en vastberadenheid van Hermelien perfect neer te zetten. Tegelijkertijd brengt ze er ook haar eigen energie in mee, waardoor het personage fris en levendig blijft. Het voelt vertrouwd voor fans, maar tegelijkertijd ook als een nieuwe, sterke interpretatie.
En dan Ron, gespeeld door Hayo de Kruijf. Het voelt bijna alsof de rol hem op het lijf geschreven is. De humor, de timing en vooral de herkenbare intonatie inclusief die typische “sodeknetter” energie zorgen ervoor dat je meteen weer dat vertrouwde Ron gevoel krijgt. Zijn scènes brengen precies de luchtigheid en charme die het verhaal soms nodig heeft en zorgen regelmatig voor een lach in de zaal.
De focus ligt vooral op Albus Severus Potter gespeeld door Ward van Klinken, de middelste zoon van Harry. Waar Harry vroeger de jongen was die de hele tovenaarswereld moest redden, is Albus juist iemand die probeert te ontsnappen aan die enorme erfenis. Iedereen verwacht iets van hem omdat hij de zoon van Harry Potter is, maar hij voelt zich daar totaal niet thuis bij.
Op Zweinstein gaat het niet vanzelf: hij past niet in het plaatje dat mensen van hem hebben, en dat zorgt voor een groeiende afstand tussen hem en zijn vader. Op school ontmoet hij iemand die misschien nog wel meer met vooroordelen te maken heeft: Scorpius Malfidus (gespeeld door Jary Sluijter), de zoon van Draco Malfidus(gespeeld door Ewout Heijbroek). Door de geschiedenis tussen hun families zou je verwachten dat ze elkaars vijanden zijn. Maar juist het tegenovergestelde gebeurt. Ze vinden herkenning bij elkaar, omdat ze allebei leven met verwachtingen en verhalen die anderen over hen hebben gemaakt.
Hun vriendschap wordt het kloppende hart van het verhaal. Twee jongens die eigenlijk nergens echt lijken te passen, maar bij elkaar wel een plek vinden. Die band voelt oprecht en kwetsbaar en groeit gedurende het stuk alleen maar sterker.
Wanneer Albus en Scorpius besluiten dat ze een fout uit het verleden willen rechtzetten, begint het echte avontuur. Ze raken betrokken bij een plan dat te maken heeft met tijdreizen, iets wat in de tovenaarswereld altijd gevaarlijk is gebleken. Wat begint als een poging om iets goeds te doen, zorgt ervoor dat de tijdlijn verandert en dat heeft enorme gevolgen voor de wereld zoals zij die kennen.
De voorstelling speelt op een indrukwekkende manier met alternatieve realiteiten en de vraag wat er gebeurt als belangrijke momenten in de geschiedenis anders verlopen. Het publiek wordt steeds opnieuw geconfronteerd met de gevolgen van kleine keuzes. Wat als één gebeurtenis anders was gegaan? Wat als een beslissing net iets anders uitpakt? Het laat zien hoe kwetsbaar de balans van de wereld eigenlijk is.
Maar onder al die magie en spectaculaire momenten ligt een heel menselijk verhaal. Het gaat over ouders en kinderen die elkaar niet altijd begrijpen. Over verwachtingen die soms te zwaar voelen. Over het vinden van je eigen identiteit terwijl de wereld al denkt te weten wie je bent.
Een van de meest indrukwekkende thema’s in het stuk is de dunne lijn tussen vriendschap en verlies. De band tussen Albus en Scorpius wordt meerdere keren op de proef gesteld, en juist daardoor voel je als publiek hoe belangrijk die vriendschap eigenlijk is. Het laat zien hoe sterk zo’n band kan zijn wanneer alles om je heen verandert.
Voor mij was Scorpius absoluut een van de grootste hoogtepunten van de avond. Wat een fantastische speler. Zijn energie knalt echt van het podium af. Hij brengt humor, lichtheid en oprechte emotie in zijn rol. Op momenten dat het verhaal zwaar of spannend wordt, is hij degene die het publiek weer laat lachen of juist laat voelen hoe kwetsbaar zijn personage is. Ook de dynamiek tussen Albus en Scorpius is prachtig opgebouwd. De manier waarop hun band groeit voelt heel natuurlijk.
Er zit een constante spanning in hun omgang, een balans tussen diepe vriendschap en misschien zelfs iets dat richting liefde zou kunnen gaan. Het wordt nooit expliciet bevestigd, maar die subtiele laag maakt hun verhaal juist zo interessant en menselijk.
Een ander moment dat echt opviel was het optreden van Sem Gerritsma als Jammerende Jenny. Dat was zo’n scène die meteen een nostalgische glimlach op je gezicht tovert. De manier waarop het personage werd gespeeld gaf echt een kleine flashback naar de sfeer uit de oorspronkelijke Harry Potter films. Het voelde alsof je even weer dat bekende moment uit de magische wereld herbeleefde, maar dan live op het podium. Een heel leuk detail voor fans die de films goed kennen.
Naast het verhaal en het acteerwerk verdient ook de vormgeving een groot compliment. De manier waarop magie op het podium tot leven wordt gebracht is echt indrukwekkend. Spreuken, transformaties en momenten van tijdreizen worden zo creatief uitgevoerd dat je soms bijna vergeet dat je in een theater zit. Het publiek reageerde meerdere keren hoorbaar verbaasd en enthousiast.
Wat deze voorstelling uiteindelijk zo sterk maakt, is dat het veel meer is dan alleen een vervolg op een geliefde serie. Het is een verhaal over identiteit, vriendschap, familie en de vraag of je het verleden ooit echt kunt veranderen.
Het voelt groots, spectaculair en magisch, maar tegelijkertijd ook heel persoonlijk en emotioneel. De voorstelling zit vol met indrukwekkende theatrale trucs waarvan je ergens denkt te weten hoe ze ongeveer werken en toch blijf je je verbazen. Het is precies die combinatie van vakmanschap en pure theatermagie die ervoor zorgt dat je als publiek volledig wordt meegezogen in het verhaal. Zelfs Hans Klok, die toevallig ook in de zaal zat en natuurlijk als geen ander weet hoe illusies en trucs werken, koos er zichtbaar voor om gewoon te genieten en zich mee te laten voeren. Niet analyseren, maar beleven. En dat zegt eigenlijk alles: dit is echt een theatersensatie.
Voor mij is het zonder twijfel een voorstelling die nog lang zal blijven hangen.
absoluut een magische aanrader.
Geef een reactie